Αχ αυτές οι στιγμές!

" Ας ήτανε να κράταγες στιγμούλα μου στο χρόνο Ας ήτανε να φώτιζες αυτό μου το κενό"

Αχ αυτές οι στιγμές! Οι λίγες, ίσως και ελάχιστες καλές στιγμές που μας αλυσσοδένουν με κάποιον και μας κρατάνε εκεί δέσμιους. Να πρέπει να φύγεις. Να πρέπει να απεμπλακείς αλλά να μην μπορείς γιατί ελπίζεις να ζήσεις αυτές τις στιγμές ξανά, με το ίδιο, το συγκεκριμένο άτομο.

Δεν αντέχω την απώλεια. Δεν αντέχω να μένω αλυσσοδεμένη από στιγμές και μνήμες περασμένες.

Θέλω να του μιλήσω. Θέλω να του πω όσα σκέφτομαι. Όσα νιώθω. Μα και πάλι δεν μπορώ γιατί φοβάμαι πως θα καταλήξουμε να τσακωθούμε, όπως και την προηγούμενη φορά, αφού θα πρέπει να αρχίσω από τα παράπονά μου. Κι εγώ, δεν θέλω να τσακωθώ χωρίς αποτέλεσμα. Χωρίς αίσιο τέλος.

Αλλά ακόμα κι αν πνίξω τα παράπονα, αργά ή γρήγορα αυτά θα ξαναβγούν στην επιφάνεια. Κι αν δεν βγούν θα πολλαπλασιαστούν γιατί θα προστεθούν νέα.

Κι έτσι τα ανείπωτα παραμένουν στα ανείπωτα και τα κουβάρια του μυαλού συνεχίζουν να είναι μπερδεμένα.

Θα ξεμπερδευτούν ποτέ άραγε? ...ή όσα δεν λύονται κόπτονται;

Επαναφορά Συστήματος

...ξαφνικά όλα αλλάζουν και ο κόσμος σου όλος χάνεται και μένεις με ένα πελώριο "γιατί;" να βασανίζει την σκέψη σου.

Γιατί άραγε;

...και οι νύχτες σου γίνονται βασανιστικές, πονάει ο ξεριζωμός του ζωντανού, ακόμα μέσα σου, έρωτα.

Γιατί άραγε;



...και οι αγανακτισμένοι διάλογοι στο μυαλό σου απάντηση δεν δίνουν.

Ούτε εσύ μπορείς να απαντήσεις, ούτε εκείνος σου δίνει ικανοποιητικές απαντήσεις. Σου λέει αυτό που θέλει να μάθεις.

Αλλά ακόμα κι αν μάθεις την πραγματική αιτία, θα αλλάξει κάτι; Όχι.

Στην ουσία δεν είναι η αιτία που σε αφορά αλλά η εύρεση ενός τρόπου επαναφοράς στην πρότερη κατάσταση.

Θέλω να κάνω επαναφορά συστήματος.

Θέλω να γυρίσω πίσω στον Απρίλιο...αλλά η λειτουργία αυτή δεν είναι διαθέσιμη...

Και το ταξίδι αρχίζει...

...για μια περιπλάνηση στα βάθη του μυαλού, της παραπλανημένης ψυχής και των ανεκπλήρωτων επιθυμιών μας.